Żołnierze naradzają się gorączkowym szeptem. W końcu jeden lekko popycha drugiego w stronę stolika, a sam idzie w twoją stronę. Podaje ci rękę i pomaga wstać, mówiąc:

- Nieźle go pan w to ucho trzasnąłeś! Kto pana tego nauczył?

- Medycyna - odpowiadasz odruchowo.

Tymczasem drugi żołnierz ostrożnie odwija gazety z pakunku pozostawionego przez Żyda. Robi to jednak tak sprawnie i pewnie, że podejrzewać zaczynasz, iż na którymś etapie swojej edukacji kształcił się na sapera. Tym większe jest twoje zdziwienie, gdy po chwili z obrzydzeniem odrzuca paczuszkę od siebie i zaczyna kląć w wyjątkowo wymyślny sposób, a następnie wybucha śmiechem. Po chwili rozumiesz, dlaczego: w pomieszczeniu rozchodzi się charakterystyczny, ostry zapaszek solonych śledzi.

Tymczasem pierwszy z żołnierzy mówi: Łapiduch? Takich też przecież potrzebujemy. Na razie jest nas niewielu, ale mamy nadzieję, że ten kraj nieszczęśliwy, zaraz, jakie słowo mogłoby się panu spodobać... tak, uzdrowimy. Dołączy pan do nas?

---

Mówisz Nie. Panowie będą robić swoje, a ja swoje. I kiedyś się może te drogi połączą u wspólnego celu.

Zgadzasz się wstąpić w szeregi organizacji.