Zależnie od tego, jaką ścieżkę wybierzesz, informacje o tych postaciach mogą się pojawić bądź nie. W każdym razie ich encyklopedycznie ujęte losy dają pewne wyobrażenie o świecie, w jakim przyszło żyć naszym bohaterom.


Iłżecki, Stefan (1885-?) - profesor chirurgii na Akademii Medycznej w Warszawie. Wybitny praktyk. Autor złośliwego powiedzonka, wedle którego internista dużo wie, a mało robi, zaś chirurg odwrotnie. Zapytany, czy istnieje specjalizacja, przy której lekarz dużo wie i dużo robi, odpowiedział: "patologia".


Putiatycki, Ewaryst (1877-1944) – przemysłowiec i wynalazca, pochodzący z kresów wschodnich Rzeczypospolitej. O jego młodości wiadomo niewiele – wszelkie ślady zaginęły w pożarze rodzinnego dworu w trakcie pierwszej wojny polsko-bolszewickiej (1921).

Twórca m.in. impregnatu do drewna, na masową skalę wykorzystywanego w architekturze, przez historyków sztuki uważanego za główny filar popularności tzw. stylu zakopiańskiego. Właściciel licznych patentów z dziedziny inżynierii wojskowej, m. in. [wykreślono – Ust. o ochronie bezpieczeństwa narodowego].

Po drugim pożarze poznańskich zakładów spirytusowych "Akwawit" (1938) zaczął stopniowo wycofywać się z życia publicznego.


Radawiec, Jerzy (?-?) - współlokator Anzelma, student medycyny, specjalizujący się w farmacji, prowadzi eksperymenty z substancjami psychoaktywnymi.


Wasiak, Teodor (1905-?) - syn biednego rzemieślnika, inżynier z niepełnym wykształceniem, pracownik Zakładów Chemicznych Putiatyckiego. Podejrzany o podpalenie tychże i o działalność antypaństwową. Przypuszczalnie na emigracji.


Projekt zrealizowano w ramach programu Wyszehradzkie Rezydencje Literackie przy wsparciu Visegrad Fund.